Όταν ο θεσμός που υποτίθεται ότι σπάει την παγίδα βρίσκεται ο ίδιος παγιδευμένος
Τα προηγούμενα κεφάλαια ανέλυσαν την Ενδολογοκρισία του οφειλέτη: τον μηχανισμό με τον οποίο ένα φυσικό πρόσωπο εσωτερικεύει τη σιωπή του ως «λογική επιλογή». Αυτό το κεφάλαιο εξετάζει κάτι βαρύτερο: την Ενδολογοκρισία του θεσμού που υποτίθεται ότι αποτελεί τη ρωγμή — της δικαιοσύνης.
Όταν ο δικαστής εσωτερικεύει τα όρια, δεν χάνεται μόνο η ανεξαρτησία ενός ατόμου. Χάνεται ο θεσμικός χώρος όπου η Ενδολογοκρισία του οφειλέτη μπορούσε να αμφισβητηθεί. Κλείνει ο κύκλος.
Η δομή δεν είναι θεωρία συνωμοσίας. Είναι νομοθετικά κατοχυρωμένη — στον Ν. 4938/2022, που ψηφίστηκε κάτω από συνθήκες εξαιρετικής έντασης: υποθέσεις υποκλοπών, δράσεις τραπεζών και servicers, και λίγες ημέρες πριν από τη δημοσίευση της Έκθεσης της ΕΕ για την καταπολέμηση της διαφθοράς.[1]
Τα παρακάτω τρία παραδείγματα δεν είναι ανεκδοτολογία. Είναι αποδεικτικό υλικό που αντιστοιχεί σε τρεις διαφορετικές διαστάσεις του μηχανισμού: εκτελεστική παρέμβαση στη δικαστική διαδικασία, ταχεία αναστροφή δικαστικής απόφασης μέσω πιλοτικής δίκης, και παθητική αδράνεια ως μορφή συμμόρφωσης.
Μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα που κόστισε τη ζωή 57 ανθρώπων, ο Πρωθυπουργός δήλωσε δημοσίως και επίσημα, λίγες ημέρες μετά και πριν ολοκληρωθεί οποιαδήποτε ανάκριση, ότι το δυστύχημα οφειλόταν σε «ανθρώπινο λάθος».
Παρακάμπτοντας την τοπική αρμοδιότητα των δικαστηρίων Θεσσαλίας, ζήτησε την ανάθεση του ρόλου του ανακριτή σε εφέτη ανακριτή. Σε ελάχιστες ημέρες, ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου εκτέλεσε την «παραγγελία».
Τμήμα του Αρείου Πάγου αποφάνθηκε τον Σεπτέμβριο 2022 ότι οι servicers δεν δικαιούνται να προβαίνουν σε πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης. Η απόφαση ήταν σαφής — και θα αποτελούσε ρωγμή στο σύστημα παγίδευσης των οφειλετών.
Τον Νοέμβριο 2022 — δύο μήνες αργότερα — κινήθηκε διαδικασία πιλοτικής δίκης. Διεξήχθη σε χρόνους μηδενικούς. Σε μία εβδομάδα εκδόθηκε η ΑΠ 1/2023 της πλειοψηφίας της Ολομέλειας των Μελών του ← Κριτική εξέταση απόφασης 1/2023).
— που αναίρεσε ουσιαστικά την προηγούμενη θέση, με ισχυρή μειοψηφία που αγνοήθηκε νομοθετικά← Συγκριτική εξέταση γνωμών πλειοψηφίας -Μειοψηφίας)..Τον Ιανουάριο 2026 εκδόθηκε απόφαση του Αρείου Πάγου για τον τρόπο υπολογισμού των τόκων σε δάνεια του Νόμου Κατσέλη — απόφαση που θα επηρέαζε δυσμενώς τους διαχειριστές και αγοραστές δανείων.
Πέντε μήνες μετά, η απόφαση δεν έχει καθαρογραφεί. Δεν έχει δημοσιευθεί. Δεν παράγει έννομα αποτελέσματα. Ο επίσημος λόγος δεν διατυπώνεται — αλλά η ανεπίσημη εξήγηση είναι σαφής: η δημοσίευσή της θα προκαλούσε «κλονισμό στη λειτουργία των διαχειριστών και αγοραστών δανείων».
Ο Ν. 4938/2022 δεν είναι τυχαία νομοθέτηση. Είναι εξελιγμένο θεσμικό πλαίσιο που «επιβίωσε» επειδή εξυπηρετεί τους ισχυρότερους παίκτες — και ψηφίστηκε ακριβώς τη στιγμή που οι θεσμοί ελέγχου (ΕΕ, Συμβούλιο Ευρώπης) στρέφονταν στην Ελλάδα. Η επιτάχυνση της ψήφισης πριν από την Έκθεση της ΕΕ είναι η «εξελικτική» αντίδραση: θέσε τα πεπραγμένα πριν ελεγχθείς.
Ο Benjamin θα ανέγνωριζε εδώ την τελειότερη μορφή law-preserving violence: ο νόμος δεν χρειάζεται να επέμβει ανοιχτά. Αρκεί να ελέγχει ποιοι δικαστές κρίνουν ποιες υποθέσεις, με ποια χρέωση, σε ποιο χρόνο. Η «αστραπιαία» πιλοτική δίκη για τους servicers και η «αφόρητη» καθυστέρηση καθαρογραφής της απόφασης για τους τόκους δεν είναι τυχαίες αντιθέσεις. Είναι η law-preserving violence σε λειτουργία.
Ο δόκιμος δικαστής που γνωρίζει ότι η εξέλιξή του εξαρτάται από εκείνους που επηρεάζονται από τις αποφάσεις του — δεν χρειάζεται να του πει κανείς τίποτα. Το Chilling Effect λειτουργεί ακριβώς έτσι: χωρίς απαγόρευση, χωρίς εντολή, χωρίς απειλή που να διατυπώνεται ρητά. Η αδράνεια της καθαρογραφής της απόφασης Ιανουαρίου 2026 είναι η ορατή έκφρασή του.
Η Ενδολογοκρισία του οφειλέτη είναι τραγική — αλλά έχει διέξοδο: τη δικαιοσύνη.
Η Ενδολογοκρισία της δικαιοσύνης δεν έχει θεσμική διέξοδο. Είναι η παγίδευση του τελευταίου θεσμού που υποτίθεται ότι σπάει τον κύκλο. Όταν και αυτός παγωθεί, κλείνει ολοκληρωτικά ο κύκλος της συστημικής παγίδευσης.
Ο οφειλέτης βιώνει Ενδολογοκρισία — και καταφεύγει στη δικαιοσύνη ως τελευταία ρωγμή.
Η δικαιοσύνη βιώνει τη δική της Ενδολογοκρισία — θεσμικά κατοχυρωμένη μέσω Ν. 4938/2022, επιλεκτικών χρεώσεων, ομηρίας δόκιμων, ελέγχου συνθέσεων.
Ο κύκλος κλείνει. Δεν υπάρχει θεσμική διέξοδος. Η Ενδολογοκρισία του οφειλέτη και η Ενδολογοκρισία της δικαιοσύνης αλληλοτροφοδοτούνται: ο δικαστής δεν εκδίδει ή δεν καθαρογράφει, ο οφειλέτης επιβεβαιώνεται ότι δεν υπάρχει λύση, η ενδολογοκρισία βαθαίνει.
Αυτό είναι το πλήρες σχήμα του μηχανισμού: Ενδολογοκρισία οφειλέτη → Ενδολογοκρισία δικαιοσύνης → Επιβεβαίωση Ενδολογοκρισίας οφειλέτη → Βάθυνση κύκλου.
Εδώ επιστρέφουμε στον Σοφοκλή — αλλά με διαφορετικό ερώτημα. Στην Αντιγόνη, υπάρχει τουλάχιστον ο χορός: μια φωνή που αναγνωρίζει την τραγωδία, που ονομάζει αυτό που συμβαίνει, που αρνείται να ταυτιστεί πλήρως με κανέναν από τους δύο πόλους.
Στα ΜΕΔ, ο «χορός» — η ανεξάρτητη φωνή που ονομάζει το φαινόμενο — δεν έχει θεσμική υπόσταση. Αυτό είναι το τελικό ζητούμενο του παρείρειν: η δημιουργία ενός χώρου όπου η φωνή αυτή μπορεί να υπάρξει χωρίς να παγώνει.
Όταν και ο δικαστής γίνεται Άπολις —
ποιος απομένει να κάνει το παρείρειν;
Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Είναι η πιο επείγουσα
πολιτική πρόκληση που θέτει αυτό το έργο.
Και η απάντηση — αν υπάρχει — αρχίζει από εκεί που
αρχίζει κάθε ρωγμή: από τη στιγμή που κάποιος
ονομάζει αυτό που βλέπει.
Αυτή η στιγμή είναι τώρα.